Joanna Brodzik
Joanna Honorata Natalia Brodzik (ur. 11 stycznia 1973 w Krośnie Odrzańskim) – polska aktorka.
Warszawską PWST ukończyła w 1996 roku. W 2003 roku otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki komediowej na IV Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście, a w 2004 dostała nagrodę „Wiktora” dla najlepszej aktorki za rolę w serialu 'Kasia i Tomek' Była laureatką konkursu 'Z Cinema do Cannes'. Zyskała znaczną popularność występując w serialach telewizyjnych:
Graczykowie jako Malina Graczyk
Graczykowie czyli Buła i spóła jako Malina Graczyk
Kasia i Tomek jako Kasia
Nigdy w życiu! jako Ula, przyjaciółka Judyty
Magda M. jako Magda Miłowicz
W telewizji TVN Style prowadzi magazyn Ona, czyli ja.
W telewizji TVP 2 prowadzić będzie program w cyklu reportaży 'Dookoła siebie'.
CV - czyli dość nieciekawe, ale krągłe dzieje mego dotychczasowego życia.
Urodziłam się w czwartek 11 stycznia 1973 roku o 16.30. Padał śnieg. Ponieważ rzeczywistość wydała mi się szara, dostałam żółtaczki.
Przez pierwsze miesiące życia rodzina i znajomi zastanawiali się co może znaczyć mój ironiczny uśmieszek.
Nie mogłam ich długo trzymać w niepewności, jako roczne niemowlę powiedziałam o co chodzi: 'auto!' niestety zostałam źle zrozumiana, myśleli, że chodzi o samochód. A ja właśnie pojęłam samotność jednostki. ('auto' <z gr.> pierwszy człon wyrazów złożonych, oznaczający: sam, samemu )
Z rozpaczy zaczęłam chodzić. Za mną chodziła Babcia, która jako jedyna z Dorosłych kumała cokolwiek z Istoty Rzeczy. Potrafiła w tamtych latach porozumiewać się za pomocą skórek od chleba ze skrzatami (chodziło o pomoc w sprzątaniu moich zabawek) i latała na uszach nad rynkiem jak Wujaszek Fido.
1998
'Z Cinema do Cannes'
nagroda miesięcznika 'CINEMA' w pierwszej edycji konkursu na najbardziej obiecującą Aktorkę młodego pokolenia, uhonorowana wyjazdem na Festiwal Filmowy do Cannes.
2001
TELEAMOR 2001
nagroda czytelników 'TeleTygodnia' i widzów POLSATU dla najbardziej ulubionej Aktorki.
2003
TELEKAMERA
nagroda czytelników 'TeleTygodnia' dla najlepszej Aktorki komediowej.
2003
WIKTOR
nominacje w 2 kategoriach: Najlepszy Aktor (jako jedyna kobieta) i Odkrycie Roku (Osobowość Telewizyjna).
2003
FILMOWY UŚMIECH ROKU
nagroda wydawnictwa 'Twój Styl'.
2003
GRUBA RYBA
nagroda Radia Kolor za najbardziej wyrafinowane poczucie humoru..
2003
TYGRYS TV
nominacja czytelników 'TeleTygodnia' dla ulubionego i najbardziej przebojowego Aktora młodego pokolenia.
2003
tytuł 'NAJLEPSZEJ AKTORKI KOMEDIOWEJ'
na IV Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku.
2003
tytuł 'PIĘKNA TERAZ'
przyznany przez tygodnik 'GALA'.
2004
WIKTOR
w kategorii najpopularniejszy Aktor.
|
|
 |
 |
Voice over Internet Protocol, also called VoIP, IP Telephony, Internet telephony, Broadband telephony, Broadband Phone and Voice over Broadband is the routing of voice conversations over the Internet or through any other IP-based network.Protocols which are used to carry voice signals over the IP network are commonly referred to as Voice over IP or VoIP protocols. They may be viewed as commercial realizations of the experimental Network Voice Protocol (1973) invented for the ARPANET.ce providers. Some cost savings are due to utilizing a single network to carry voice and data, especially where users have existing... |
 |
|
 |
PODRÓŻ ZA JEDEN UŚMIECH
Uwielbiam podróżować! Tabliczki mnożenia nauczyłam się tylko dlatego, że warunkiem była oszałamiająca dla mnie w tamtym czasie podróż z Lubska do Zielonej Góry. Podczas czterogodzinnej jazdy pociągiem ciągniętym przez ogromną lokomotywę opalaną węglem można było wyskoczyć w biegu i nazbierać fioletowych łubinów rosnących na nasypie.
Jako jedyny pasażer pociągu relacji Zielona Góra-Szczecin siedziałam szczęśliwa na posterunku milicji obywatelskiej, machałam nogami i piłam herbatę z dziwnej w smaku wody, a wszyscy pozostali podróżujący przesłuchiwani byli na okoliczność nielegalnego obrotu alkoholem podczas jazdy w czasach godziny policyjnej. Z rozkoszą wsiadałam i wysiadałam z zatłoczonych pekaesów, przejechałam autostopem właściwie całą Europę, a z malutkich kolorowych karteczek pokładowych przeróżnych linii lotniczych mogłabym ułożyć latający dywan. Pakuję się w sekundę, paszport mam zawsze w zanadrzu (oprócz tych nerwowych momentów, gdy się tzw. zapodziewa i w panice graniczącej z objawami epilepsji trzeba go odnaleźć). Zdarzyło mi się wyjść z domu z torebką wielkości pudełka papierosów i tego samego dnia spacerować po Mediolanie. Znam stan dróg na Zanzibarze, piętrowe pijalnie tequili w Meksyku i twardość podłogi na lotnisku w Nairobi. Moja przyjaciółka twierdzi, że jestem silnie uzależniona, skoro cieszę się na podróż do Prabutów Dolnych. A ja nic, tylko obmyślam, jak by tu poukładać bezlitosny kalendarz zajęć tak, żeby móc znowu gdzieś wyskoczyć. Odpo- czywam już w drodze na lotnisko. Najlepiej mi się myśli w autobusie albo samochodzie. W powietrzu nawet w dziewiątej godzinie lotu, przestępując z jednej spuchniętej nogi na drugą, myślę sobie: jestem wielką szczęściarą! Już za chwilę poznam nowy kawałek świata i wszystko, co zdołałam na temat danego miejsca przeczytać w przewodniku, wszystko, co sobie wyobrażałam, już za chwilę weźmie w łeb i zamieni się w moje własne odczucia i spostrzeżenia! Nie przywożę właściwie żadnych pamiątek. Dla jednej przyjaciółki zbieram 'cukry', czyli jednorazowe torebeczki z cukrem z restauracji i kawiarni na całym świecie, dla drugiej poszukuję szklanych kul z pamiątkowym charakterystycznym zabytkiem. W kulach jest oczywiście nieodzowny pływający śnieżek. Ale mam na biblioteczce ogromne białe pudło, do którego po powrocie wrzucam wizytówki miejsc, gdzie doznania kulinarne pozwalały naprawdę poczuć smak miejsca, na przykład w boskiej tawernie 'U Tonego' na Cyprze. Od Tonego dowiedziałam się, a nie było to łatwe, i musiałam kilka dni bardzo go o to prosić, jak on robi kleftiko, czyli jagnięcinę duszoną z warzywami. W nagrodę za wytrwałość dostałam od niego tę wiedzę i cudne, ręcznie robione gliniane miski do zapiekania. Wrzucam niewysłane kartki, serwetki z wyrysowaną drogą do najlepszej winiarni na wyspie, zasuszone liście wielkości deski do chleba i piasek w pojemniczkach po jajku niespodziance. Kiedy pudełko jest pełne, znoszę je do piwnicy, a na szafie stawiam nowe. Już się cieszę, że kiedyś, po latach, usiądę gdzieś z wnukami i pochylając się nad białymi kiedyś pudełkami, odbędziemy podróż. I po rozdziawionych buziach zobaczę, że i ja znów podróżuję. Za ich jeden uśmiech...
|